काठमाडौँ : महाराजगञ्जस्थित त्रिवि शिक्षण (टिचिङ) अस्पतालका भित्ताहरू यतिबेला मौन क्रन्दन गरिरहेका छन् ।
भित्ताभरि टाँसिएका ‘मानिस हराएको सूचना’ र ‘कतै देख्नुभएको छ भने फोन गर्नुहोला’ लेखिएका पर्चाहरूका मसी बिस्तारै उड्न थालेका छन् ।
ती कागजमा कोरिएका मानिसका आकृति र तस्बिरहरू घाम र पानीले धमिलिँदै जाँदा, आफन्तका मनमा अझै कतै सास भेटिन्छ कि भन्ने झिनो आश पनि त्यसैगरी बिलाउँदै गएको छ ।
नेपालले एक दशकमै भोगेको यो अर्को ठुलो विपत्तिको बज्रपात परेको आज ठ्याक्कै एक महिना पूरा भएको छ । भोटेकोशीमा आएको त्यस विनाशकारी बाढीले हजारौँ सपनाहरू बगायो ।
अहिलेसम्म १४ सयभन्दा बढी मानिसको मृत्यु भएको यकिन पुष्टि भइसकेको छ, तर कहालीलाग्दो यथार्थ के छ भने अझै ५ हजारभन्दा बढी मानिस बेपत्ता छन् ।
सुरुवाती दिनहरूमा टिचिङ अस्पतालको प्राङ्गणमा रुवावासी गर्दै आफन्त खोज्नेहरूको भिड हुन्थ्यो । हराएका आफ्ना प्रियजनको नयाँ तस्बिर लिएर भित्तामा टाँस्न आउनेहरूको ताँती लाग्थ्यो ।
तर, घटनाको एक महिना बितिसक्दा त्यो दृश्य फेरिएको छ । अस्पताल परिसरमा राखिएको सहायता डेस्क (हेल्प डेस्क) हटाइसकिएको छ । तस्बिर टाँस्न र सोधखोज गर्न आउने आफन्तहरूको सङ्ख्या पातलिँदै गएको छ ।
समय जति लम्बिँदै छ, प्रतीक्षा उति नै पीडादायी बन्दै गएको छ । सास भेटिने आश मारिसकेका, तर लाससमेत नपाएका कतिपय परिवारले अन्ततः कठोर निर्णय लिएका छन् । प्रियजन फर्केर आउने बाटो हेर्दाहेर्दै थाकेका उनीहरूले बाध्य भएर हिन्दु परम्पराअनुसार ‘कुश’को शव बनाई अन्तिम संस्कार गर्न थालेका छन् ।
बाढीले केवल भौतिक संरचना मात्र बगाएन, हजारौँ परिवारको जीवनभरको खुसी खोसेर लग्यो । टिचिङका भित्तामा मेटिँदै गएका ती अक्षरहरू र कुशको शव जलाइरहेका परिवारका आँसुले भोटेकोशीको यो विपत्तिलाई इतिहासकै एक निर्मम घाउका रूपमा छाडेर गएको छ ।
.jpeg)
© 2026 All right reserved to saurahaonline.com | Site By : Sobij
© 2026 All right reserved to saurahaonline.com | Site By : Sobij
